...

امروز هم گذشت و سخت بود همچنان

اما خب چاره چیه؟ مجبورم به تحمل این روزا، که البته پایانی هم براش متصور نيستم. خب یکی از خصوصیات آدمهای ضعیف همینه که نمیتونن سرنوشتشون رو تغیر بدن ولی در عوض با شدت و حدت هرچه تمام گند میزنن به زندگیشون.

و من ضعیفم.

تغییر درسته یا تغیر؟ به نظرم اولی درسته! چون یه مکث و سکته ای وجود داره رو ادای کلمه، همین خودش تلنگره. که صبر داشته باش.

کاش زهرا رو کمی دوست داشتم.

آرزوی مرگ

شدیدا احساس تنهایی میکنم.

این برای بار هزارمه که آرزوی مرگش رو میکنم و بابت این آرزو اصلا متاسف نیستم، بابت ضعف خودم متاسفم که نمیتونم مثه یه تیکه آشغال از زندگیم بیرون بندازمش. و حالا باید تا آخر عمر بابت این ضعف فلج کننده، بوی گندش رو تحمل کنم و البته که آشغال هرچی بیشتر بمونه بدبو‌تر میشه.

اما دندم نرم، تحمل میکنم تا بمیرم یا بمیره! همینقدر دارک

همینقدر وحشتناک.

تمام

تموم شدن یه آدم برات تو ذهنت چه شکلیه؟

برای من این شکلیه که دیگه نمیبینمش

بود و نبودش برام مهم نیست. دیگه مهم نیست وقتی دیر میاد اطلاع بده، دیگه مهم نیست چی میخوره، چی میپوشه، کجا میره، با کی میره.

بالاخره بعد از چندین سال دست و پا زدن، برام تموم شد. و حالا دیگه وجودش هیچ ارزشی نداره برام.

و من در سردترین حالت ممکنم. یخ زدم

جفنگیات

داشتم فکر میکردم که از تجربیات این روزام بنویسم یا نه.

یعنی این روزا رو ممکنه فراموش کنم که نیاز باشه ثبت بشن؟ آدمیزات ذاتش فراموشیه،

مثه تو که منو یادت رفت. مثه من که دیگه یادم میره روزی 10 بار جزیره رو چک کنم.

این ذات ما آدماست. البته چیز بدی هم نیست انگار. باعث میشخ راحتر با همه چی کنار بیایم.

15 شبه که قطع ارتباط کامل کردم و از این بابت بسیار راضی و خوشحالم.

مهمون بودیم‌. هر تیکه از روحمو از یه جا جمع کردم و آوردم خونه.یکی تو راهروی گروه پرسه میزد ، یکی رفته بود توی حیاط کنار دوربین نقشه برداری، اون یکی تو راهرو تکمیلی ۳، یکی تو هشتی، اون یکی سر کلاس ریاضی، بلورشناسی، راهرو موزه، آزمایشگاه رسوب شناسی اون ته راهرو، آخ! یکی هنوزم توی راهرویی از سایت ارشدا به سمت هشتی میرسید مونده بود! اونجا که برای اولین بار اسممو صدا زدی، قلبم ایستاد، بخدا هنوزم همون جاست، بری سر بزنی صدای تالاپ تلوپ قلبم و میتونی بشنوی، سرخی گونم که از خجالت آب شده بودم رو هنوزم میتادامه مطلب

خب بیشتر از 10 روزه که برام پیام گذاشتی که حالت خوبه و این حرفا... نوشتی عالی نیستی اما خب خوبی و بهتر از قبل. دوست داشتم مثه همه ی پیامهایی که میذاشتی فرفره وار سریع جوابتو بدم و اگه حال دلم کوک بود قربون صدقت برم. اگرم کوک نبود که چرت و پرت قطار کنم و آسمون ریسمون ببافم برات که بدونی چقدر دلتنگتم.اما خب 10 روزه که چیزی ننوشتم. یعنی راستش لج کردم. نمیدونم تا کی این لج ادامه پیدا میکنه. حال بد این روزا هم بی تاثیر نیست تو این لجبازی. این روزا شدم پای ثابت منبر دکترا. غدد، داخلی، مغز و اعصاب و.... و دارم به تموم ابعاد بدنم نگاه میکنم که بدجور درگیره. یعنی فکر میکنم من درگیرش کردم. بگذریم. یه روزی میگفتم کاش سرطان بگیریم و تو بستر مرگ بهت پیام بدم که میخوام ببینمت. حالا که در نزدیکترین نقطه به این بیماری خودخواسته هستم مثه سگ میترسم ازش. ادامه مطلب

امشب با نقیب صحبت میکردم. رابطه من با نقیب از یه جایی به بعد دیگه رابطه همنویسی نبود، قرار بود همنویس باشیم و به هم کمک کنیم برای بهتر نوشتن. اما خب این روزا داریم به هم کمک میکنیم برای بهتر زندگی کردن. قصه از جایی شروع شد که به عشقش اعتراف کرد و متوجه شدم چقدر تجربه مشابهی داشته با من. البته اون هنوز به پایان رابطه نرسیده بود و با امیدواری ها و حرف هایی که من بهش میزدم، هر چند وقت یکبار تلاشش رو میکرد برای بدست آوردن اون چیزی که خودش رو لایقش میدونست.عشق! نقیب واقعا لایق عشق هست، حدود 9 سال از من کوچکتره، اما وقتی که صحبت میکنیم اونقدر پخته و بالغ هست و حرفایی که میزنه، انگار یک مرد 50...60 ساله داره باهات صحبت میکنه.یادم نمیاد پارسال چه وقت برای اولین بار باهاش صحبت کردم، اما واقعا حس میکنم که خیلییییی وقته با هم دوستیم و میشناسمش. چقدر حرف زدن امشب با نقیب چسبيد. از اینکه چطور تونست از عشقی که فکر میکرد وجود داره بگذره. بهش تبریک گفتم که تونسته به این درک برسه. گفتم تو لایق بهترین زندگی دنیا هستی. قرار شد جمعه به دیدن یک دختر بره.... امیدوارم همانی باشه که میخواد.چه خنده دار شده، همش تایپ میکنم تا یادم بیاد که چرا اومدم اینجا و دارم مینویسم، اما واقعا فراموش کردم که پی رنگ نوشتم چی بود. بگذریم. به هرحال کاش نقیب خوشبخت بشه و من به چشم خودم ببینم. ادامه مطلب

هم بازی های دوران بچگیمون یتیم شدن